Doorgaan naar hoofdcontent

Houden van, maar verliefd zijn op

"Hoe kun je dit me aandoen?," vraagt Anja met een wanhopige stem, "hoe kun je al die tijd zo tegen me gelogen hebben? Is er dan echt helemaal niets meer tussen ons voor jou?"
"Je begrijpt het niet Anja. Ik heb geen seconde getwijfeld over mijn geloftes aan jou."
"Hoe kun je dit dan doen? Hoe kun je dit zo luchtig tegen me zeggen?"
"Ik zeg het niet luchtig en maak er alsjeblieft niet zo'n heisa van."
"Geen heisa van maken? Jij had voor ons een leuke avond gepland, nu hebben we een paar drankjes op en vertel je me doodleuk dat je al 5 jaar vreemd gaat?"
"Anja, alsjebli.."
"Niets Anja alsjeblieft! Waarom heb je het niet eerder gezegd? Dan konden we samen een oplossing zoeken!"
"Ik heb zo vaak toenadering gezocht, maar je hebt nooit tijd voor mij.  Je hebt het altijd te druk met de kinderen, of je bent moe. Ik moet je smeken om seks met me te hebben."
"Dat is niet waar en dat weet je donders goed Nathan. Ik doe verdorie alles thuis en dan mijn baan nog? Denk je dat ik dan niet moe ben op het eind van de dag? Denk je dat ik dan nog zin heb?"
"Je doet niet alles thuis."
"O nee sorry, je zet inderdaad elke avond de vaatwasser aan. Heb je het bij die trut net zo makkelijk? Alleen rennen er daar geen gillende kinderen om je heen?"
"Noem haar geen trut Anja, je kent haar niet eens."
"Nee, dat zou helemaal in dit plaatje passen. Het is wel een trut. Net zo goed als dat jij een achterbakse vent bent. Ik hoop maar dat je voor vanavond geen seks op de agenda had staan. Ik walg van je!"
"Maar Anja, we hebben alles samen. Het is alleen.. Ik hou van jou maar ik ben verliefd op haar."
"O, nu word het al een stuk beter.."
"Laat me nou alsjeblieft eens uit praten. Jij bent nog steeds degene voor mij. Alleen kun jij me niet alles geven. Vroeger was je zo levendig en ondernam je zoveel. Ik kan niets meer met je delen, want ik krijg meteen een een veeg uit de pan. Net zoals nu."
"Had je dan serieus gedacht dat ik je hiervoor niet zou uitschelden? Dat ik dit allemaal wel prima zou vinden?"
"Ja, eigenlijk wel. Je kijkt zo weinig naar me om. Ik heb het idee dat je niet meer om me geeft. Ik ben niet meer van waarde voor jou."
"Waarom zeg je dit allemaal? Wil je me helemaal de grond in boren en vervolgens nog even een schop na geven? Het lukt je aardig goed namelijk. Als jij denkt dat die vrouw het is, ga dan naar haar toe. Alsjeblieft."
"Ik heb je toch gezegd dat ik alleen maar verliefd ben? Het is niets meer en niets minder."
"Dus alleen maar verliefd is niet al erg genoeg? Vijf jaar is ook niet erg? En ik maar al die tijd denken dat jij net zo verliefd bent op mij, als ik op jou. Hoe kan ik zo dom zijn en me zo erg vergissen in jou!"
"Je bent niet dom en je vergist je ook niet in mij. In die vijf jaar ben ik toch altijd gewoon weer naar huis gekomen. Elke nacht heb ik naast je geslapen. Elke ochtend gaf ik je de knuffel die je graag wilde als je wakker werd. Nog steeds doe ik dat. En ik zal het blijven doen ook. Omdat ik van je hou."
"Ik vind het heel erg dat jij niet kan inzien wat dit met mij doet. Of je negeert het, of je ziet het echt niet. Ik heb me wel echt vergist in jou. Had ik dit maar twaalf jaar geleden geweten. Dat dit zou gebeuren. Ik heb je al een tweede kans gegeven en nu schaadt je weer mijn vertrouwen in jou!"
"Als je dit twaalf jaar geleden al had geweten, was ik een ongelukkige man geweest. Je hebt me twee prachtkinderen geschonken. Wat kan ik nog meer vragen van een vrouw?"
"Blijkbaar kun je om seks vragen. Weet je, ik heb gewoon geen zin meer hier in. Als jij echt van mij houdt, dan breek je met haar. Je moet kiezen tussen mij of haar."
"Ik heb je toch al uitgelegd hoe het zit Anja? Als jij echt van mij houdt, zou je me dit niet aandoen."
"Waarom is de keuze zo moeilijk Nathan? Zij of ik? Je krijgt een week de tijd. Tot die tijd krijg je mij en de kinderen niet te zien."

Reacties

Populaire posts van deze blog

De hacker

Op mijn gemak zit ik achter mijn laptop te kijken hoe het verhaal langzaam verschijnt. Er wordt af en toe wat weggehaald, soms moet ze even nadenken over wat ze gaat schrijven. Nergens kan ze aan zien dat ik met haar mee kijk. Over haar schouder kijk ik stiekem mee. Op deze momenten voel ik mij machtig. Niemand weet namelijk wie ik ben, maar ik weet alles over diegene die ik op dit moment volg. Haar verhaal vordert langzaam, en telkens lees ik er weer een regeltje bij. Ik besluit om even wat anders te gaan doen. Wanneer ik op de klok kijk, zie ik dat ik al 4 uur aan het schrijven ben. Eindelijk heb ik het verhaal kunnen afronden met een goed gevoel. Ik lees het nog een keer helemaal door, haal hier en daar nog wat schoonheidsfoutjes weg. Het duurt lang voordat ik het eindelijk goedkeur en besluit dat het online mag. Ik heb nog wel wat verhaaltjes 'op voorraad', maar dit onderwerp schoot zo plotseling in mijn hoofd dat ik er wel iets mee moest doen. Ik klik op 'Publi...

De recensie van Stan Kelder

Sandra van den Boom  heeft onlangs haar verhaal 'De andere stad' geschreven en gepubliceerd op 20 april 2013. Dat is alweer het eenenvijftigste verhaaltje sinds oktober 2012, wat ik heel prijzenswaardig vindt. Namelijk hoe je jouw tijd daarvoor vrijmaakt en ons ook telkens weer verrast. Op het verhaaltje wil ik graag reageren, en Sandra, zie het als een soort recensie ;)  In het verhaaltje 'De andere stad' kan ik goed de grote tegenstelling zien, de frisse ochtendlucht van het bos in vergelijking met wat daarna komt. Ik probeer niet al te veel te verraden voor degenen die hem nog niet gelezen hebben.  Ik vind de opbouw van het verhaal erg goed omdat in het begin lijkt alsof er niks mis is, maar dan komt er een prachtige wending. Je zit de lezer lekker af te leiden van de eigenlijke rode dr aad van het verhaal, dat ik erg knap vindt. Want dan komt zo'n prompte verhaalwending pas echt aan. Het beetje gevaar wat er daarvoor komt met de auto is niets vergeleken met wat ...

De ontvoering

Mijn haar is vet en voelt als touw. Onder mijn nagels zit zand en vuil. Ik voel me ontzettend vies, plak van het zweet. Elke dag is het ontzettend warm in het schuurtje. Het enige zonlicht wat ik zie, is als die vreselijke man mij een bakje met water komt brengen. Althans, hij schuift het door een luikje wat hij in de schuurdeur heeft gemaakt. Dit heeft hij de eerste dag gedaan, toen hij mij hierin heeft opgesloten. Mijn buik doet ook pijn. Ik heb al zolang ik hier zit, niets meer te eten gehad. Misschien komt het ook wel doordat ik zwanger ben. Gelukkig maar dat hij dat niet weet. Ik weet niet precies hoelang ik hier al zit. Het zou vier dagen kunnen zijn, maar ook een week. Soms komt hij binnen in de schuur. Dan scheldt hij me uit voor hoer, en slaat me. Het doet me ondertussen niets meer, ik heb me erbij neergelegd. Hij scheld dat het hier stinkt, dat hij mijn emmer niet gaat legen. Die emmer is mijn wc. Ik denk aan mijn man. Zou hij naar me op zoek zijn? Mij prob...