Doorgaan naar hoofdcontent

Wat als?

De woorden komen als vanzelf. Een nieuwe wereld opent zich voor mij. Draken, heksen en ridders. Niets is mij meer te gek. De één gaat dood, de ander blijft trots overeind staan. De sprookjes worden door mij herschreven. Op een pijnlijke nieuwe manier. Een manier die mensen zich altijd afvroegen, maar nooit hebben durven uitspreken. Wat als? Dat is altijd de vraag. Maar eigenlijk wil niemand het antwoord er op weten. Deuren worden gesloten na die vraag, toch blijft hij bij ons. Als een puist die altijd op dezelfde plek terug komt. Als een rottende appel, die de goede appels bitter doet laten smaken. Wanneer zou je je moeten afvragen, wat als? En wanneer niet? Schuldgevoel, onwetendheid, bang voor het antwoord. Je kunt je die vraag beter maar niet stellen. Ik stel de vraag te veel aan mezelf. 
Wat als de draak blijft leven en de moedige ridder gedood word? De draak kan het koninkrijk overnemen en het sprookje helemaal veranderen. De wereld van de dorpelingen zal er anders uit zien. Ze zullen worden gebruikt als slaven, terwijl het sissende vuur van de draak onder hun voeten brandt. Ook hun zullen zich uiteindelijk afvragen, wat als? Maar zonder dat ik dit hoef te verwoorden. Dit omdat je het jezelf al af hebt gevraagd, onbewust.
Wat als de heks wint van de goede tovenaar, die zo zijn best heeft gedaan. De tovenaar was al oud en midden in het gevecht begeeft zijn hart het. Wat gebeurt er dan met alle dieren in het woud. Zal hun leven weer worden zoals het eerst was? Of zullen de poeltjes veranderen in groene wateren, met grote giftige luchtbellen die aan het oppervlak uiteen spatten?
Of wat als het kreupele kindje in het verhaal van de Rattenvanger van Hamelen (originele verhaal), nou niet kreupel was geweest? Als hij net zo snel had gelopen was hij waarschijnlijk net als alle kinderen verdronken in de rivier. 
Wat als de slechte mensen nu eens winnen, maar dan alleen in sprookjes. Want het lijkt me toch echt beter om je dit verhaal niet voor te stellen bij de wereld van vandaag.

Reacties

Populaire posts van deze blog

De hacker

Op mijn gemak zit ik achter mijn laptop te kijken hoe het verhaal langzaam verschijnt. Er wordt af en toe wat weggehaald, soms moet ze even nadenken over wat ze gaat schrijven. Nergens kan ze aan zien dat ik met haar mee kijk. Over haar schouder kijk ik stiekem mee. Op deze momenten voel ik mij machtig. Niemand weet namelijk wie ik ben, maar ik weet alles over diegene die ik op dit moment volg. Haar verhaal vordert langzaam, en telkens lees ik er weer een regeltje bij. Ik besluit om even wat anders te gaan doen. Wanneer ik op de klok kijk, zie ik dat ik al 4 uur aan het schrijven ben. Eindelijk heb ik het verhaal kunnen afronden met een goed gevoel. Ik lees het nog een keer helemaal door, haal hier en daar nog wat schoonheidsfoutjes weg. Het duurt lang voordat ik het eindelijk goedkeur en besluit dat het online mag. Ik heb nog wel wat verhaaltjes 'op voorraad', maar dit onderwerp schoot zo plotseling in mijn hoofd dat ik er wel iets mee moest doen. Ik klik op 'Publi...

De recensie van Stan Kelder

Sandra van den Boom  heeft onlangs haar verhaal 'De andere stad' geschreven en gepubliceerd op 20 april 2013. Dat is alweer het eenenvijftigste verhaaltje sinds oktober 2012, wat ik heel prijzenswaardig vindt. Namelijk hoe je jouw tijd daarvoor vrijmaakt en ons ook telkens weer verrast. Op het verhaaltje wil ik graag reageren, en Sandra, zie het als een soort recensie ;)  In het verhaaltje 'De andere stad' kan ik goed de grote tegenstelling zien, de frisse ochtendlucht van het bos in vergelijking met wat daarna komt. Ik probeer niet al te veel te verraden voor degenen die hem nog niet gelezen hebben.  Ik vind de opbouw van het verhaal erg goed omdat in het begin lijkt alsof er niks mis is, maar dan komt er een prachtige wending. Je zit de lezer lekker af te leiden van de eigenlijke rode dr aad van het verhaal, dat ik erg knap vindt. Want dan komt zo'n prompte verhaalwending pas echt aan. Het beetje gevaar wat er daarvoor komt met de auto is niets vergeleken met wat ...

De ontvoering

Mijn haar is vet en voelt als touw. Onder mijn nagels zit zand en vuil. Ik voel me ontzettend vies, plak van het zweet. Elke dag is het ontzettend warm in het schuurtje. Het enige zonlicht wat ik zie, is als die vreselijke man mij een bakje met water komt brengen. Althans, hij schuift het door een luikje wat hij in de schuurdeur heeft gemaakt. Dit heeft hij de eerste dag gedaan, toen hij mij hierin heeft opgesloten. Mijn buik doet ook pijn. Ik heb al zolang ik hier zit, niets meer te eten gehad. Misschien komt het ook wel doordat ik zwanger ben. Gelukkig maar dat hij dat niet weet. Ik weet niet precies hoelang ik hier al zit. Het zou vier dagen kunnen zijn, maar ook een week. Soms komt hij binnen in de schuur. Dan scheldt hij me uit voor hoer, en slaat me. Het doet me ondertussen niets meer, ik heb me erbij neergelegd. Hij scheld dat het hier stinkt, dat hij mijn emmer niet gaat legen. Die emmer is mijn wc. Ik denk aan mijn man. Zou hij naar me op zoek zijn? Mij prob...