Doorgaan naar hoofdcontent

De hamster

Haar eerste konijntje overleed na een week. Haar tweede konijntje leefde een jaar, maar kreeg daarna een lelijke zweer bij zijn oog waardoor ze hem moesten in laten slapen.
Nu stond Mirne weer in de dierenwinkel met haar ouders, om een nieuw huisdiertje uit te zoeken.
'Waarom neem je geen cavia?', vroeg haar moeder. 'Of een hamster?', opperde haar vader.
Op alles zei de kleine Mirne nee, ze wilde alleen maar een konijn die langer kon leven dan 5 jaar.
Uiteindelijk slaagden ze er toch in om een donzig bolletje te kopen, wat een hamster moest voorstellen.
Na 2 maanden werd het bolletje al aardig dik, maar kwam alleen 's avonds uit zijn hok.
Mirne ging dan 's avonds voor zijn kooi zitten, net zolang tot haar ouders haar weer naar binnen stuurden.
Toen ze op een avond uit haar raam staarde om naar Pluizebol te kijken, zag ze een man voor zijn hok staan. Hij keek alleen niet naar het hok, maar hij keek naar haar.
Ze zwaaide naar de man en hij zwaaide terug. Ze kon niet zien of hij glimlachte. Vervolgens zwaaide hij nog een keer naar haar, liep hij de tuin in en verdween.
'Ik zag gisteravond een man bij Pluizebol's hok staan', zei Mirne die ochtend tegen haar ouders. Omdat Mirne wel vaker wat verzon, moesten haar ouders lachen. 'En de man zwaaide naar mij', zei ze tevergeefs. Haar ouders zaten alweer weggedoken in de krant en luisterden al niet meer.
De volgende avond zag Mirne de man weer buiten bij het hok staan. Ze zwaaide weer naar hem, en hij zwaaide terug.
Ze liep naar beneden, trok haar schoenen en jas aan en ging naar het hok van Pluizebol toe. Ze zag dat zijn hokje open stond, en dat de man was verdwenen.
Pluizebol zat rustig voor zijn open deurtje te wachten totdat hij wat lekkers te eten kreeg. Ze pakte hem op en ze voelde dat hij wel heel erg koud was. 'Heb je soms op de grond gezeten Pluizebol? Je weet toch dat je niet uit kooi mag? Heb je soms zelf je hokje open gemaakt?'
Pluizebol begon te piepen, en Mirne kreeg het gevoel dat hij haar iets probeerde te vertellen.
'Heb je wel zelf je hokje opengemaakt? Voel je daarom zo koud?'
Ze kon het niet met zekerheid zeggen, maar ze zou bijna zweren dat ze Pluizebol ja zag knikken.

Reacties

Populaire posts van deze blog

De hacker

Op mijn gemak zit ik achter mijn laptop te kijken hoe het verhaal langzaam verschijnt. Er wordt af en toe wat weggehaald, soms moet ze even nadenken over wat ze gaat schrijven. Nergens kan ze aan zien dat ik met haar mee kijk. Over haar schouder kijk ik stiekem mee. Op deze momenten voel ik mij machtig. Niemand weet namelijk wie ik ben, maar ik weet alles over diegene die ik op dit moment volg. Haar verhaal vordert langzaam, en telkens lees ik er weer een regeltje bij. Ik besluit om even wat anders te gaan doen. Wanneer ik op de klok kijk, zie ik dat ik al 4 uur aan het schrijven ben. Eindelijk heb ik het verhaal kunnen afronden met een goed gevoel. Ik lees het nog een keer helemaal door, haal hier en daar nog wat schoonheidsfoutjes weg. Het duurt lang voordat ik het eindelijk goedkeur en besluit dat het online mag. Ik heb nog wel wat verhaaltjes 'op voorraad', maar dit onderwerp schoot zo plotseling in mijn hoofd dat ik er wel iets mee moest doen. Ik klik op 'Publi...

De recensie van Stan Kelder

Sandra van den Boom  heeft onlangs haar verhaal 'De andere stad' geschreven en gepubliceerd op 20 april 2013. Dat is alweer het eenenvijftigste verhaaltje sinds oktober 2012, wat ik heel prijzenswaardig vindt. Namelijk hoe je jouw tijd daarvoor vrijmaakt en ons ook telkens weer verrast. Op het verhaaltje wil ik graag reageren, en Sandra, zie het als een soort recensie ;)  In het verhaaltje 'De andere stad' kan ik goed de grote tegenstelling zien, de frisse ochtendlucht van het bos in vergelijking met wat daarna komt. Ik probeer niet al te veel te verraden voor degenen die hem nog niet gelezen hebben.  Ik vind de opbouw van het verhaal erg goed omdat in het begin lijkt alsof er niks mis is, maar dan komt er een prachtige wending. Je zit de lezer lekker af te leiden van de eigenlijke rode dr aad van het verhaal, dat ik erg knap vindt. Want dan komt zo'n prompte verhaalwending pas echt aan. Het beetje gevaar wat er daarvoor komt met de auto is niets vergeleken met wat ...

De ontvoering

Mijn haar is vet en voelt als touw. Onder mijn nagels zit zand en vuil. Ik voel me ontzettend vies, plak van het zweet. Elke dag is het ontzettend warm in het schuurtje. Het enige zonlicht wat ik zie, is als die vreselijke man mij een bakje met water komt brengen. Althans, hij schuift het door een luikje wat hij in de schuurdeur heeft gemaakt. Dit heeft hij de eerste dag gedaan, toen hij mij hierin heeft opgesloten. Mijn buik doet ook pijn. Ik heb al zolang ik hier zit, niets meer te eten gehad. Misschien komt het ook wel doordat ik zwanger ben. Gelukkig maar dat hij dat niet weet. Ik weet niet precies hoelang ik hier al zit. Het zou vier dagen kunnen zijn, maar ook een week. Soms komt hij binnen in de schuur. Dan scheldt hij me uit voor hoer, en slaat me. Het doet me ondertussen niets meer, ik heb me erbij neergelegd. Hij scheld dat het hier stinkt, dat hij mijn emmer niet gaat legen. Die emmer is mijn wc. Ik denk aan mijn man. Zou hij naar me op zoek zijn? Mij prob...